اخبار حمل و نقلهوایی

چالش ایمنی پروازها و ناوگان هوایی؛ آیا ایمنی فدای کمبود هواپیما می‌شود؟

حمید نجف با انتقاد از رویکرد ایرلاین‌ها در نامه به رئیس‌جمهور، تاکید می‌کند که حفظ ایمنی پروازها و جان مسافران نباید تحت‌الشعاع فشارهای اقتصادی و کمبود ناوگان قرار گیرد.

نامه اخیر شرکت‌های هواپیمایی به رئیس‌جمهور در خصوص زمین‌گیر شدن بخشی از ناوگان MD، هشداری جدی درباره پیامدهای کاهش ظرفیت حمل و نقل هوایی کشور است. این موضوع که شامل محدودیت در شبکه پروازی و فشارهای اقتصادی بر ایرلاین‌ها می‌شود، اهمیت بالایی دارد؛ با این حال، حفظ ایمنی پروازها یک اصل غیرقابل مذاکره است که نباید تحت هیچ شرایطی فدای تداوم فعالیت شرکت‌های هواپیمایی شود.

مسئله ناوگان MD را نباید صرفاً از منظر اقتصادی یا تعداد هواپیماهای زمین‌گیر شده بررسی کرد. اگر محدودیت‌های اعمال شده ناشی از الزامات فنی و استانداردهای صلاحیت پروازی باشد، سازمان هواپیمایی کشوری نمی‌تواند به دلیل فشارهای موجود یا کمبود ناوگان، از این استانداردها چشم‌پوشی کند. هواپیمای مسافربری جایگاه آزمون و خطای تصمیمات پرریسک نیست و هرگونه ابهام در قطعات حیاتی موتور باید با سخت‌گیرانه‌ترین پروتکل‌های ایمنی بررسی شود.

اهمیت استانداردها در ایمنی پروازها

از سوی دیگر، تحریم‌های ظالمانه و محدودیت در دسترسی به قطعات اصلی، واقعیتی انکارناپذیر در صنعت هوانوردی است. نمی‌توان از ایرلاین‌ها انتظار داشت بدون دسترسی به قطعات استاندارد، ناوگان خود را در وضعیت مطلوب نگه دارند. با این حال، راهکار این چالش نه تسلیم شدن در برابر فشارهاست و نه نادیده گرفتن استانداردهای ایمنی پروازها.

اگر قطعات ساخت داخل برای جایگزینی پیشنهاد می‌شوند، باید مسیر رسمی و فنی دقیقی برای ارزیابی آن‌ها طی شود. این فرآیند شامل بررسی طراحی، مواد اولیه، فرآیند تولید، کنترل کیفیت و آزمون‌های قابلیت اطمینان است. صرف مهندسی معکوس یا تست‌های زمینی، مجوز کافی برای استفاده از یک قطعه حیاتی در پروازهای مسافری نیست.

راهکار تخصصی برای بازگشت ناوگان به چرخه پرواز

راهکار منطقی این است که سازمان هواپیمایی کشوری با تشکیل کارگروه فنی مستقل متشکل از متخصصان موتور، مواد و تعمیر و نگهداری، مسیر شفافی برای تعیین تکلیف قطعات مورد اختلاف ایجاد کند. اگر قطعه‌ای تمامی الزامات ایمنی پروازها را احراز کرد، استفاده از آن باید قانونی شود؛ در غیر این صورت، زمین‌گیر ماندن هواپیما، هرچند پرهزینه، انتخاب درست و حرفه‌ای است.

در نهایت باید توجه داشت که حفظ ظرفیت ناوگان یک منفعت ملی است، اما حفظ جان مسافران یک ضرورت انسانی است که قابل معامله نیست. راه حل، انتخاب میان ایمنی و منفعت نیست، بلکه مدیریت هوشمندانه با رعایت کامل استانداردهای فنی است. شرکت‌های هواپیمایی می‌توانند زیان مالی هواپیمای زمین‌گیر را محاسبه کنند، اما هیچ‌کس نمی‌تواند ارزش جان مسافر را در صورت‌حساب‌های اقتصادی وارد کند.

منبع خبر: مشاهده خبر در سایت منبع

برای مشاهده سایر خبرهای حوزه حمل‌ و نقل، به صفحه اخبار حمل‌ و نقل مراجعه کنید.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا